De Haven

Je ne suis plus, baigné de vos langueurs,
ô lames-

Rimbaud, Le bateau ivre

voor Louis Looijschelder

1

Houd je vast aan de reling, zet
je schrap, laat de wal het schip keren,
kom in het vaarwater van de stad,

met zijn hoerige stegen, vecht
in de kroegen van haar luidruchtige
oevers: weet dat de ankers roesten.

Zeeman, wees wijzer, laat je niet
kisten in de drooggemalen modder
waarop men hemelhoge torens bouwde

ten behoeve van lood om oud ijzer.
Vlucht zo gauw je kan het zeegat uit
voor de streken van de oude vrijster.

2

Neem een andere zee, een ander land,
je hebt hier al zo lang gewoond,
op de ruïnes van je onrustig hart.

Blijf niet hangen in buurten waar
je grijs wordt verlangen, wacht
niet tot het laatste schip zich

van de kade losmaakt, een lege plek
achterlaat op het water- elke zee
heeft een overkant en er zijn steden

ouder dan de laatste mode, wegen
naar een ander leven, bederf het niet
in deze uithoek van de wereld.

3

Laat de zinloze gewoontes varen,
noteer waarvoor je bent geschapen
in het logboek van de grote daden.

Al heb je maar een bootje zo groot
als een vlinder, vertel van de nacht
en de dageraad die geurt in een straat

tussen oevers van schemering
en zonsondergang, de schiereilanden
die zijn losgeslagen, de branding

en de stroom, baad je in het gedicht
van de zee waar de drenkeling ondergaat
in woorden die niet worden vastgelegd.

Rien Vroegindeweij

top