Een keuze

Louis is ruim veertig jaar in Rotterdam werkzaam als beeldend kunstenaar.

We kennen elkaar van de Rotterdamse Academie van Beeldende Kunst waar hij en ik in de jaren zestig studeerden. Het is de tijd waarin Louis werd aangeraakt door de Popart waarvan de inhoud nog steeds in zijn werk zichtbaar is.

Later, in de jaren zeventig, waren we buren in het atelierpand van Cohen aan de Crooswijksestraat. Zijn buitengewoon energieke voetstappen op de houten vloer van de gang hoor ik nog in mijn hoofd weerkaatsen.

Samen met Anne Boer verwierf hij in die jaren als ‘Louis-Anne’ internationale bekendheid met verfijnde nostaligische kleurpotloodtekeningen waarin vooral de zee als thema domineert. ‘De zee die voort klotst in oneindige deining’ is een oerthema dat regelmatig in het werk terugkeert. Weemoed en nostalgie zijn van begin af aan typerend voor Louis’ werk. Louis is een schipperskind dat altijd heimwee zal houden naar het water, de vrijheid aan boord, zijn Roomse jeugd en de geur van vers gerookte paling.

‘Alles komt voort uit herinnering, mijn werk, mijn creativiteit, mijn kennis’. In zijn atelier aan de Nesserdijk laat Louis Looijschelder me het werk zien dat hij de afgelopen twee jaar heeft vervaardigd na de dood van zijn vrouw Marianne. Het is een indrukwekkende serie die met intensiteit is gemaakt op basis van grote levensthema’s als liefde, vergankelijkheid en eeuwigheid. Niet minder en niet meer en in deze volgorde van belangrijkheid. De doeken zijn veelal in primaire kleuren geschilderd; vanuit hun schaduw naar het licht.

Louis’ leven en persoonlijke ervaringen zijn niet los te zien van zijn werk als beeldend kunstenaar.Bij Louis reflecteert de inhoud van het werk in de eerste plaats de herinnering, en niet de waarneming, wat je misschien op het eerste gezicht zou kunnen concluderen door de herkenbaarheid van zijn motieven. Het realisme van de waarneming wordt bij Louis hoogstens ingezet, of misschien beter nog op de proef gesteld, om de illusie van het schilderen te benadrukken. De dingen die hij schildert zijn echter zelden wat ze op het eerste gezicht lijken te zijn. Ze worden vervreemd van hun oorspronkelijke betekenis weergegeven en hebben een nieuwe en symbolische gevoelswaarde meegekregen.
De zee, de roos, een zonsondergang, de silhouet van een mannetje. het hart, de bloem, een oog, een vrouw die met de rug naar ons toe, uitziet over een zee zonder horizon. Het zijn de steeds terugkerende persoonlijke symbolen, waarmee Louis zijn doeken componeert en betekenislagen genereert.
In wisselende combinaties en contexten ontstaan nieuwe associaties en vergezichten vol weemoed en verlangen. Ze worden gevangen in het raamwerk van een patrijspoort, een sleutelgat, een palet, een lijst in een lijst of de beslotenheid van een ovaal. Het zijn tektonische composities die hun kader bevestigen en omgekeerd het kader een belangrijke rol geven binnen het totaal van de compositie.

‘Kaders, uitsnijdingen zijn essentiële onderdelen in mijn werk. De afbakening bepaalt de spanning en het ritme,’ zei Louis eens in een interview. ‘Dat raamwerk ben ik’.
Het is inderdaad de hand van de meester die uiteindelijk de keuzes maakt.
In elk werk van Louis wordt dat nog een zichtbaar.

Hans Walgenbach
Directeur Historisch Museum Rotterdam
6 november 2005

Terug naar de beginpagina



top