Werkelijkheid achter de werkelijkheid

Louis Looijschelder is uniek in zijn soort. Hij heeft in de loop der tijd een volstrekt autonome en strikt persoonlijke ‘taal’ ontwikkeld. In zijn werk is altijd een dubbele bodem, een sub-realiteit terug te vinden, die een welhaast mystieke glans geeft aan de doordachte esthetiek.

Vermeldenswaardig is, dat in veel werk van zijn grote Muze, inspiratiebron en echtgenote Marianne de Bruine eenzelfde verschijnsel optreedt. Werkelijkheid achter de werkelijkheid. In veel gedichten van de Bruine, zien we een dichteres die, soms letterlijk, achter de horizon probeert te kijken. De talrijke portretten die Louis van haar maakte tonen haar zonder uitzondering van achter gezien, starend in de oneindigheid naar een andere en wellicht betere wereld. Alsof hij een vooruitziende blik had.

De symbiose tussen Marianne en Louis had op ieder van hen een andere uitwerking. Louis schilderde, exposeerde en organiseerde met nog meer bezetenheid dan voorheen, terwijl Marianne zo goed als stilviel.
Eén bundel, haar tweede, verscheen nog na veel aandrang van mensen uit haar omgeving. De noodzaak van het schrijven was haar weggevallen. Ze was gelukkig in haar huwelijk waardoor haar voornaamste inspiratiebron, Weltschmerz, ophield te bestaan.
Louis had de plaats van haar Muze ingenomen.

In feite laat veel werk van Looijschelder zich ‘lezen’ als poëzie.
Gedichten op muziek zetten is niet ongebruikelijk, maar poëzie in verf komt minder vaak voor.
Ook in andere materialen uit Looijschelder zich op verrassende wijze.
Het grafmonument in brons dat hij voor Marianne gerealiseerd heeft, getuigt hiervan.
Het is een ultieme verklaring van compromisloze liefde, die reikt tot aan ‘gene zijde’. Het zijn die liefde èn een ongebroken positieve levensinstelling, die Looijschelders werk kracht en schoonheid geven.

Roland te Booy
27 oktober 2005

Terug naar de beginpagina